Yazılmamak kaydıylaydı ama...

Ancak aldığım havanın hem kamuoyunca hem de devletin ve siyasetin karar vericilerince bilinmesinde yarar olduğunu düşünüyorum.

* * *

Ben bütün konuşmam boyunca, "PKK’nın hiçbir şart öne sürmeden silahları bırakması gerektiğini" savundum.

DTP’nin tecrübeli siyasetçisi ilginç bir şey söyledi:

"PKK’nın sadece silah bırakması yeterli olmaz. İçerdeki silahlı unsurlarının da Türkiye dışına çıkması gerekir. Yoksa içerde yine sorun çıkabilir."

Önce bunun ne olduğunu tam olarak anlayamadım.

Biraz daha açtı.

Geçen dönemdeki en uzun süreli ateşkes sırasında, PKK; içerdeki silahlı adamlarını Türkiye dışına çekmeye çalışırken çok zayiat vermiş.

O geri çekiliş sırasında 500 PKK’lı öldürülmüş.

Yani bu defa da aynı şeyin olması endişeleri varmış.

PKK’nın silah bırakması gerektiğini o da söylüyor.

Ama birilerinin onları ikna etmesi gerektiğini savunuyor.

* * *

Devlet bir terör örgütünü karşısına oturtamayacağına göre onları kim ikna edecek?

"Bunu ben yapabilirim. Ama devlet izin vermiyor" diyor.

Bu da normal değil mi?

Kendisine, "Türkiye’de kimsenin PKK’yı muhatap almış görüntüsüne giremeyeceğini" söylüyorum.

O nedenle, "PKK’nın tek taraflı olarak, tek bir şart öne sürmeden silah bırakması" gerektiğine inanıyorum.

Ben böyle bir kararın, Kürt sorununun çözümüne sanıldığından çok daha fazla olumlu etkisinin bulunacağına kesinlikle inanıyorum.

İnandığım bir şey daha var.

Hepimiz çok büyük bir "psikolojik momentum" yakaladık.

Yani elverişli bir duygusal iklim var.

Allah için hükümet, başarılı bir diplomatik yönetim yaptı.

Dünyanın önde gelen güçlerini, PKK terörüne karşı daha duyarlı hale getirdi.

Askerler bu süreçte çok serinkanlı davrandılar. Hükümetle koordinasyon içinde hareket ettiler.

Türk medyası bana göre mükemmel bir iş yaptı.

Türk kamuoyunun öfkesini ve kararlılığını bütün dünyaya çok net biçimde gösterdi.

Yani gerekirse bu işi savaşa kadar götüreceğimizi herkese ispat ettik.

Ama itiraf edelim, hepimizin içinde bu sorunun barışçı yoldan çözülmesi arzusu da çok kuvvetli.

Öyleyse yapılacak tek şey var.

Bazı takıntılardan kurtulmak, bazı konuları gurur meselesi yapmadan terörü önleyecek siyasetler üretmek.

Ben hálá DTP’nin bu konuda önemli bir işlev görebileceğine inanıyorum.

Tabii bunun için iki şeyi yapmaları gerekiyor.

Bir; PKK’yla arasına mesafe koymak.

İki; Öcalan takıntısından kurtulmak.

Bunu yapabilirler mi bilmiyorum.

Ama geçenlerde bir başka DTP’li bana şunları söyledi:

"Meclis’e gelirken, bölgemizin yaşlıları bize şunu söyledi: ’Geçen defaki hataları yapmayın. Halkın menfaatleri için çalışın.’ İlk günkü el sıkışmalar gazetelerin manşetlerine yansıdığında, bölgemizdeki insanlardan çok sayıda kutlama mesajı aldık."

Eğer seçildikleri bölgelerin insanları gerçekten bunu düşünüyorsa, DTP’lilerin yapması gereken şey de belli.

Türkiye’nin huzura kavuşması için ellerinden geleni yapmak.

* * *

Neler mi?

Mesela PKK’nın silahları bırakıp, Irak’ın içlerine çekilmesi sağlanabilir.

Türkiye iki üç yıl huzur içinde yaşadığı takdirde, emin olunuz ki, konuşulmayacak mesele kalmaz.

Ama o silahlı adamlar orada durduğu sürece kimse daha ileri gitmeye cesaret edemez.