Bu sayfadaki yazı genelde hafif konulara ayrılmıştır. Mizah yazılarını burada yazarım ben. Ama tabii ki bazen kendimi tutamam başyazı konumunda görülebilecek birinci sayfa yazılarını da mizah diliyle yazarım. Bunu her zaman yapmamak için kendimi tutuyorum çünkü ciddi konuların ciddi dille anlatılması gibi bir beklenti de var bu ülkede. Hemen hemen hiçbir ciddi konunun ciddi bir şekilde ele alınmadığı ve kamusal alandaki insanlar çoğu zaman absürdlük boyutunda gayrı ciddi oldukları halde bu beklentinin yazara yönelik var olması da hayli ilginç bir psikolojik ihtiyaç olsa gerek.
Ben genelde toplumun arzu ve istekleri doğrultusunda davranmayı ne doğru bulurum ne de böyle bir eğilimim var. Ayrıca çoğunluğun olduğu hemen her yerde bir yalan olduğuna da inanırım.
Bugün bu köşede yine bir mizah yazısı yazmayı planlıyordum. O yazının çıktığı gün gazeteye yüzlerce telefon geleceğini ve küfür yiyeceğimi bilerek yapacaktım bunu. O durumlarda ben hep telefon açan insanlara vakit ayırıp tek tek Atatürk’ün mücadele edip kurduğu cumhuriyette insanların özel günlerde dahi yazı serbestilerinin olabileceğini ve Atatürk’ün öyle bir ülke hayal ettiğini anlatmak isterdim.
Ama özellikle bu yıl bugün mizah yazısı yazmak özellikle içimden gelmedi. Öyle yıllardan, öyle zamanlardan geçiyoruz ki, bu ülke büyük bir saldırı altında. Dışarıdan açıkça düşmanlar, içeriden de vatan hainleri Atatürk’ün eseri bu vatanı bir şekilde sarsmaya çalışıyorlar.
Açık düşmanlar umurumda değil. Hiç değilse onlar mertler, neyin ne olduğu belli orada ve Allah’tan ordumuz var. Emin ellerde koruma altındayız.
Ama vatan hainleri iğrençler. Onların vatanla içten içe hesaplaşması çok daha tehlikeli. Bir medya yöneticisi olarak onları görüyorum ve izliyorum. Dedikleri hemen her lafın çifte anlamını görüyorum.
Korktuğum filan yok sadece iğreniyorum, tiksiniyorum o tür insanlardan.
Korktuğum yok. Sadece bazen derinden, çok derinden üzülüyorum kendi vatanına karşı bir insan nasıl bu kadar fazla hainlik hissedebilir diye. Aklım almıyor bu pislikleri.
Belki fazla düşünmeye de gerek yok. Pisliği layık olduğu gibi yana süpürüp atmak yeter bile.
Üzüntüm nedeniyle bugün bu sayfaya farklı bir yazı koymaya elim gitmedi. Atatürk’ün büyüklüğünü bugün çok yoğun hissettim içimde. Genelde çocukça bulduğum bir lafı ben de söyleyeceğim bugün.
Keşke Atatürk bugün hayatta olsaydı. Keşke...
Haberin olsun
