DEVRİM ATEŞİ

DEVRİM ATEŞİ

Garip bir kuşaktı onlar

Ucundan kenarından ben de tanıdım onları

16-26 yaş arası insanlardı

Gerçekten devrim yapabileceklerine inanmışlardı

Çok “iyi” şeyler istiyorlardı halkları için

Ama bu iyi şeylerin neler olduğu konusunda

Hayatın binbir detayı içinde ne anlama geldiği konusunda

Hayatı tepeden tırnağa yeniden örgütleme konusunda

Pek bir fikirleri yoktu

Üstelik böyle bir toplum mühendisliğinin bizzat kendisinin bir dayatma

Anti demokratik bir tepeden inmecilik olduğunun farkında olmalarında rağmen

Bunu “demokrasi” adına savunabiliyorlardı.

Devrim bir olsun, her şeyi düzelteceklerdi.

Onlar iyiydiler, memleketi kurtaracaktılar

Devrimi kötüye kullanmayacaklarının

Daha sonra baskı ve sömürü rejimine dönüştürmeyeceklerinin

Tek garantisi bizzat kendileriydi

Olur muydu öyle hiç?

Devrimden sonra tüm askeri ve siyasi yapıyı ele geçiren devrimciler

Faşistleşsin

Halk üzerinde baskı kursun

O “öncü” güçler rüşvet yesin

Bir “nomenklatura” oluştursun?

Asla!

Ama sosyoloji hiç de öyle söylemiyor.

Daha bir önceki kurtarıcıların elinden kurtulamadık

Sürekli kurtarıyorlar vatanı

Her on yılda bir…

Asıl sorun kurtarıcılardan kurtulmak

ODTÜ stadyumundaki “Devrim” yazısının yenilenmesi  bana bunları hatırlattı

Demek hasbelkader başarılı olsalardı

 “devrim ateşi” burada yakılacak

Oradan Deniz Gezmiş’in “mozolesine” götürülecek

Orada tüm “devrim şehitleri” adına askeri tören yapılacak

Şeref defterine “kanlı kapitalistlere nasıl geçit verilmediği” yazılacak

Sonra yandaki müzede “parka” salonu gezilecekti…

Bütün şehirlerin ana caddeleri “Deniz Gezmiş” caddesi

Yan caddeler de Hüseyin İnan veya Yusuf Aslan olacaktı

Lafı uzatmıyorum

Velhasıl bu memlekette devrimi deviricilerin elinden almak

Memleketi kurtarıcıların elinden kurtarmak pek mümkün olmuyor

Herhalde 68 ve 79’luların elinden kurtarmak da mümkün olmayacaktı

Bir grup hariç

Onlar zaten memleketi kurtarmaya değil

Alternatif bir yaşamı örgütlemeye başlamışlardı

Çok minik bir filiz

Dev postallarla ezildi…