Şu sıralar Bülent Emin Yarar, Gülen Çehreli ve Cenap Oğuz'la birlikte, İstanbul Devlet Tiyatrosu'nun sahnelediği 'Profesyonel' adlı bir oyunda seyircinin karşısına çıkan Yetkin Dikinciler, oyundaki rolünü ve projelerini anlattı...
'Profesyonel' isimli oyunuzun üzerinde ne kadar çalıştınız?
Oyun metni bizim elimize geçtiği andan itibaren çalışma süreci başlıyor diyebiliriz. Ama aşağı yukarı sahne üzerinde 1.5 ay çalıştıktan sonra seyircinin karşısına çıkmış bir oyun bu.
Oyun sizden de izler taşıyor sanki... Örneğin oyundaki yazar, 40 yaşında ve felsefe mezunu... Gerçi siz felsefe eğitiminizi yarıda bırakmışsınız ama... Bunlar metne sonradan mı eklendi?
Bunların hepsi tesadüf... Oyunda, eklediğimiz ya da şurayı atalım da kendimiz bir şey yazalım dediğimiz hiçbir yer yok! Tamamıyla yazar Dusan Kovaçeviç'in metnini oynuyoruz. Ama takdir edersiniz ki, yönetmenin yorum hakkı var. Bazı yerlerin üstünden hafif geçilebilir, bazı yerler daha ağırlıklı olarak seyirciyle buluşturulabilir. Bizim oyunda başımıza gelen de bu oldu. Ben de okurken, benimle ne kadar örtüştüğünü fark ettim. Güle güle oynadım. Hayat zaten tesadüflerle örülü ama bazen bunlar beni fazlasıyla buluyor. Bu da onlardan biri...
TESADÜFSÜZ HAYAT OLMAZ
Başka ne gibi tesadüfler oldu?
Bu hayatımın her alanında böyle... Hakkında iyi düşündüğüm ve görmek istediğim bir arkadaşımı, görmek istediğimde görürüm. Gönülden dilediğim bir şey başıma gelir. Ama bu sadece benim yaşadığım bir şey değil sanırım. Zaten tesadüflerden yoksun bir hayat da düşünemeyiz.
Oyunda, polis tarafından yıllarca takip edilmiş birini oynuyorsunuz. Bu, gerçek hayatta başınıza gelse, ne hissedersiniz?
Böyle bir şeyi asla istemem. Karşıma çıkarsa da kafa atarım!
Sizden böyle sert bir yanıt beklemiyordum...
Bunu, beni başkası adına, bir sistem veya düzen adına takip edecek polis için söyledim ama... Telefonunuzun dinlendiğini fark etseniz, sinirlenmez misiniz? Yıllarca sistematik olarak takip edilmek çok travmatik bir şey bence. Bugün belki polisiye bir takip yok ama elektronik takip var. Kredi kartıyla, cep telefonuyla, mobese kameralarıyla... Hepsi bizim iyiliğimiz için olduğu söylenen ama özel hayatımızı prangalayan nesneler. Her şeyimizle takip ediliyoruz.
Peki siz bunlardan özel hayatınızda kaçmaya çalışıyor musunuz?
Kaçmaya çalışmıyorum. Sadece işin o tarafına bakmıyorum. Çünkü özel hayatımız özel olmalı. Bunlar benim umrumda değil! Çünkü neyimi takip edebilirler? Bedenimi, gittiğim yeri, buluştuğum ve konuştuğum insanı takip edebilirler. Ama bilmezler ki, ruhumda neler neler saklı? Bu benim rahatlığım, bu benim özgürlüğüm... Ondan emin olduktan sonra baksınlar, görsünler bize ne? 'Eyvah! Görülmüş müdür şu davranışım' diye düşünmem. Eğer davranışımdan utanacaksam, yapmam. Yapmışsam da kim görürse görsün utanmam. Buna polis de dahil, asker de... Benimkisi özgüven. Ben başkaları için değil, kendim için davranışlarımı denetlerim.
BENİM İŞİM BEYAZPERDE
İnanılmaz bir hayran kitleniz var. Hepsi facebook'ta olmanızı istiyor. Oyunla ilgili bir site açılmış zaten ama siz kendiniz yer alacak mısınız?
Evet, hayranlarım oyunla ilgili bir facebook sayfası açmış ve 'Bu sayfa Yetkin Dikinciler tarafından hazırlanmamaktadır. Bilginize...' diye bir not düşmüşler. Bu çok zarif bir davranış. Buna rağmen orada, benimle ilgilenenler yorumlarını yazmaya ve konuşmaya devam ediyorlar. Bu da bence güzel bir şey! Çünkü benim orada olmam gerekmiyor. Benim işim zaten beyazperdede ve ekranda olmak... Zaten orada herkesle olmuş oluyorum. Dolayısıyla facebook'a da yetişemeyeyim artık!
Bülent Emin Yarar'la çalışmak nasıl bir duygu?
Bir kere çok sevdiğim bir meslektaşım. Aynı okuldan mezun olduk. İkimiz de Müşfik Kenter'in öğrencileriyiz. O benden önce mezun oldu ama her zaman örnek aldığım biriydi. 'Müfettiş' oyununda da birlikte oynadık. Oynarken hayranlıkla izlediğim biriydi. Bugün de aynı duygular içindeyim. Oyunda onu hayretle izliyorum. Müthiş yetenekli bir aktör. Sadece Türkiye'de değil, dünyada da öyle... Onunla aynı sahneyi paylaştığım için gurur duyuyorum.
(günaydın)
Yorumlar
Tüm yorumlar »Gönder