Bu fotoğraflar ilk kez yayınlanıyor

Dünyanın en ünlü haber fotoğrafçılarından biri olan James Nachtwey’in 11 Eylül günü Dünya Ticaret Merkezi çevresinde çektiği fotoğraflardan hiç görülmemiş kareler yayınlandı. Nachtwey, fotoğrafları çektiği anı TIME dergisine şu sözlerle anlattı: Aklımda bir anda her şey ağır çekime girdi. Her şey uçuşuyordu. Fotoğrafı çekmek için sonsuza kadar vaktim varmış gibi hissettim. Ancak son anda oradan uzaklaştırılmak üzere olduğumun farkına vardım.

O gün çok sayıda itfaiyeci hayatını kaybetti. Bence bu fotoğraf bu kayıpları simgeliyor ve onurlandırıyor. Yaptıkları fedakarlık çok büyüktü. Sonsuza kadar hatırlanacak.

İnanılmaz bir şey olmuştu ve daha da kötüleşmek üzereydi.

Bir şok duygusu yaşanıyordu. İtfaiyeciler bir tür mesleki sıfırlamaya gittiler ve imkansız koşullar karşısında nasıl yapılacağını bildikleri şeyi yaptılar.

Ters dönmüş otomobil tuhaf görünüyordu ama daha da önemlisi itfaiyecinin yüzündeki ifadeydi. Gözlerinin etrafı kapkara olmuş bomboş bakıyordu.

Kuzey kulesi çöktüğü zaman tam altında dikiliyordum. Yani benim hayatta kalmış olmam da mucizevi bir durum gibi görünüyor. Dev bir duman ve toz bulutunun içinde dikiliyordum, nefes alamıyordum, göremiyordum. Hareket etmeye devam ettim ve en sonunda ileride ışığı gördüm.

Kuleler yıkıldığı zaman tonlarca kağıt havaya uçtu. Bazıları yakınlardaki binaların açık pencerelerinden içeri girdi.

Acil durumlarla mücadelede kullanan geleneksel metotlar tamamen etkisiz kaldı. Ekipmanları paramparça olsa da itfaiyeciler çalışmaya devam etti. Bu beyhude bir çaba değil bir kahramanlık ve soyluluk hareketiydi.

İnanılmaz bir şey gerçekleşti ve yaşanan olayın büyüklüğü karşısında her türlü çaba boşuna gibi görünüyordu. Yangın hortumlarını takacak bir yer olup olmadığından bile emin değilim.

Binlerce kişi öldü ama görünmüyorlardı. Binaların içinde olan herkesin binlerce tonluk çelik ve betonun altında gömülü olduğu gerçeğinin farkına sonradan varıldı. Herkes üzerinde konuşmaksızın anladı – çok geç olmuştu.

İtfaiyeciler adım atacak gücü zar zor buluyor ve umutsuzluğa düşmemeye çalışıyordu.

İtfaiyeciler zaman zaman hayatlarını riske atmalarını gerektiren bir iş yaparlar. O gün cesaretleri ve bağlılıkları ciddi bir sınavdan geçti ve çok büyük bir bedel ödediler.

Mahşer günüyle ilgili bir bilimkurgu filminin seti gibi görünüyordu.

Bir grup itfaiyeci yıkıntıların üzerine bir bayrak dikti. Bu teslim olmamanın bir ifadesi ve hayatını kaybeden yoldaşları için bir anıydı.

Gün batarken bile itfaiyeciler yıkıntılarla uğraşmayı sürdürdü. O zamana kadar hayatta kalan birilerini bulma ihtimalinin çok az olduğunun farkına vardıklarından eminim. Ama bir kişiyi bile bulabilmek için her şeylerini vermeye razıydılar.

Yıllar boyunca yaptığım işte adaletsizlikleri ve kıyımları yansıttım ama bu hep başka bir ülkede oldu. Şimdi kendi ülkemde, kendi şehrimde, kendi arka bahçemde yaşanıyordu ve hissettiğim öfke çok daha kişiseldi.