Doğunun incisi Ağrı

Kış beyaz dişlerini Doğu coğrafyasından yavaş yavaş çekiyor.

(Seval Dagci)

Kış beyaz dişlerini Doğu coğrafyasından yavaş yavaş çekiyor.

Şehri ziyaret eden Akgün Akova, Skylife Dergisi'ne bir gezi yazısı hazırlayarak Ağrı'da yaşadığı tecrübeleri anlattı: Her büyük yazar, ulu bir dağdır.

Sözcükleri dağları da aşar hatta, gökyüzüne doğru savrulur. Rüzgâr alır onları; uzaklardakilere, bizlere taşır.

Her harf beyaz bir kuşa dönüşür, yüreğimizdeki karları eriyen som mavi göllere kanatlarını çarpar.

İşte bu yüzden, yalnızca bu yüzden bile Yaşar Kemal’in ‘Ağrı Dağı Efsanesi’ni okumadan yola çıkılmaz Ağrı’ya, Doğubayazıt’a, Diyadin’e doğru…

Çünkü o kitabın daha ilk sayfasında, Yaşar Kemal, Ağrı Dağı’nın dört bin iki yüz metresindeki Küp Gölü’ne baharın çiçeklerle gelişini öyle bir anlatır ki, dağcı olasınız gelir.

Ağrılı olasınız gelir, Ahmet olasınız gelir, Gülbahar olasınız gelir. Üstelik sınır demeden, uzak demeden, söylence mi gerçek mi demeden.

Ağrı’yı sevmek, dağları sevmek midir? Süphan’ın, Tendürek’in gölgesini sevmek midir?

Bakraçlardaki koyun yoğurtlarını, pembe renkli köy ilkokullarını, Urartulu taş ustalarını, koç başlı mezar taşlarını sevmek midir Ağrı’yı sevmek?

Derelere halıları indirip hep beraber yıkayan kadınların emeğini, söylencelerde kalmış geyik sürülerini, zor koşulların içe işleyen sızısını, kış damlarının yalnızlığını sevmek midir?