Silah sesleri üzerine bazı avukat ve gazetecilerle çevredeki bir işyerine sığınan avukatlardan Demirhan, Elçi’nin cenazesinde “Baba, ne olur gitme” diye feryat eden kızına şunları yazdı:
"UTANIYORUM, MAHCUBUM"
“Payiz Nazenin Elçi’ye Mektup Merhaba… Sözün bittiği yerdeyim şimdi... Baban hiç kendini dayatmadı... Hiç kimsenin arkasına gizlenmedi... Hiç zengin olma hayali kurmadı... Milletvekili olmayı, hükmetmeyi düşünmedi.. Barış ve özgürlük ateşi ile yaktı yüreğini... Başka hiçbir şeye yer bırakmadı yüreğinde... Özgürlük kuşanıp isyan etti o ölüm kusan canavara... Yara aldı, tutsak oldu... Ama pişman olmadı teslim olmadı... Hayat gerçekten garip be çocuk... Bazıları maraton koşar bu hayatta... Bazıları yüz metre... Baban maratonu yüz metre koşucusu gibi koşanlardandı... Öyle hızlı, öyle yetişilmez koştu ki... Sanki bir an önce kucaklamak istedi kendisinden önce düşenleri... Sarışın bir gülücük bıraktı ardından bakanlara... Sonra da veda etmek üzere olan sonbaharın usta kollarına bıraktı kendini... Ah be çocuk... Utanıyorum. Mahcubum... Mevziyi terk eden korkak bir savaşçı gibi hissediyorum kendimi. Babana kalkan olamadık işte. Ona gelen kurşunu paylaşamadık. Yapamadık... Yapamadık... Yapamadık... Affet beni. Sonbahardı... Bulutlar göz yaşı döküyordu. Amed’de kararsız ve utangaç bir yağmur yağıyordu. Ben hâlâ ağlıyorum. Nazenin’im...”
