ABD’nin yeni düşmanı: Avrupa...
Avrupa’da şehirleşmenin tarihi çok eski olduğu için bazı şeyleri sindire sindire kazandı. Osmanlı, Avrupa’yı Akdeniz’de ve Karadeniz’de deniz yollarından mahrum edince çareyi yeni ticaret yolları aramakta buldular. 1500’lerin başında ABD’nin olduğu topraklara ayak bastılar. Ve bugün, 2026’da aslında kendi deccallerini yarattıklarını fark ettiler. Avrupa asırlarca Afrika Kıtası’nda deccallik yaptı, çoluk çocuk demedi katletti, ellerini ayaklarını kesti… Ve işte, keser döner sap döner gün gelir hesap döner, dediğimiz günler yaklaşıyor.
Çok üzerinde durulmadı ama geçtiğimiz günlerde, 19 Eylül 2026’da, ABD resmen Grönland’a çöktü... Uzun süredir alacağım diyordu ve girip aldı. Avrupa basını öncesinde “yok canım ABD alamaz, üfürüyor yine” diye gayet rahat tepkiler veriyordu. ABD girdi aldı ve Avrupa basını “İki ülke anlaştı” manşetleriyle erkekliğe krem sürdürmedi. Ama anlaşma karşılıklı çıkara dayalı olur, Danimarka resmen teslimiyet anlaşması imzaladı.
ABD ile Avrupa’nın ilişkileri elbette bir anda kopmadı. Kademe kademe oldu. Daha önceki yazılarımda bundan bahsettim. Şimdi ise sonrasında olabilecekler ve Türkiye’nin durumdan nasıl etkileneceği önemli.
Şimdi akıllardaki şu soruyu da bir halledelim. ABD dediğimiz ülke zaten Avrupalı halkların kurduğu bir ülke, neden düşman olsunlar? Uluslararası ilişkilerde ırk, dil, din ve ideoloji ikinci üçüncü plandadır. Ayrıca ABD’nin meritokratik yapısı güçlü olduğu için 150 yıldır ulus devlet refleksi gösteriyor.
Avrupa’nın askeri refleksleri İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra köreldi. Bu körelmenin bir kısmı yine ABD eliyle yapıldı, geri kalanı ise aşırı sosyal – liberal politikaların bir sonucu olarak ortaya çıktı. ABD, Avrupa’dan dünyaya taşan woke ve sjw kültürüne zaten kafadan karşı ve buna savaş açtı. Artı ABD’nin en sevmediği bir diğer yaklaşım ise Avrupa’nın kendisini çok üstün görmesi. Özellikle ABD menşeili komedi dizilerinde ve filmlerinde satır aralarında Fransızlardan ne kadar nefret ettiklerini görürsünüz.
Şu an gelinen nokta ise Avrupa’da ciddi tedirginlik var. Eskiden Rusya’ya karşı kendilerini koruyan ABD şimdi tam karşılarında. Yanaşacakları bir karşı güç yok. Askeri yapıları ve askeri teknoloji atılımları yetersiz. Dahası Avrupa’da 35 yaş altı insanlar Avrupa dışına kaçıyor. Avrupa’nın çoğu ülkesinde emekliler çalışanlardan fazla, emekliler dünyalığını yapmış, iktidarları emekliler belirliyor, kim daha fazla emekli maaşını artırırsa onu başa getiriyorlar. Emeklilerin evleri var, 35 yaş altı ev alamıyor, istedikleri maaşı alamıyor... 2025 yılında İngiltere’den yurtdışına giden 35 yaş altı insan sayısı 650 bin, buna karşın İngiltere 813 bin civarı mülteci almak zorunda kaldı.
Avrupa’daki mülteci sorunun temelinde de bu var. İngiltere, Fransa ve Almanya bu sorunla baş edemeyecek noktaya geldi. Tabi sosyal ve güvenlik sorunlarının yanı sıra doymuş üretim ekonomisi ve enerjiye erişim kısıtlandığı için ekonomileri de baş aşağı gidiyor. AB’nin başat ülkelerinin ve İngiltere’nin 10 yıllık tahvil faizleri çok yükseldi. Yani bu; bu ülkelere borç vermek aşırı riskli, temerrüde düşme riski yüksek demek. Özellikle İngiltere 1992 yılındaki Kara Çarşamba’dan bu yana ekonomik en kötü günlerini yaşıyor.
ABD asla Grönland ile yetinmeyecek, Kuzey Denizi’nden çıkan petrolün de peşine düşecek. Avrupa, ABD’nin soluğunu artık hep ensesinde hissedecek. Avrupa’nın kötü günleri geride kaldı, daha kötü günler onları bekliyor.
Avrupa’nın başat ülkelerinin sorunlarını çözmede ve hızlı karar almada bu kadar yetersiz kalmasını meritokratik yapılarının oldukça zayıfladığını gösteriyor. Türkiye ise tam tersi bir süreçten geçiyor. ABD, Rusya ve Çin ile ittifakı güçlü, para genişleme politikasının sonuna geliniyor ve Avrupa’nın aksine Türkiye’de meritokratik yapı güçleniyor.
Avrupa’nın komple çökmesi bizim çıkarlarımıza uymaz. Ama bunu fırsata çevirmekte çekingen kalmamalıyız ve Hasta Adam Avrupa’nın üretimde boşalttığı alanlara biz hızlıca girmeliyiz. El – Faw Limanı ve Kalkınma Yolu’nun avantajını sonuna kadar kullanmalıyız…
