Ayşe Sancak Çocuklar her şeyi herkese anlatmıyor. Araştırmalar, bir çocuğun iç dünyasını kime açtığını belirleyen şeyin sevgi değil, kendini ne kadar güvende hissettiği olduğunu gösteriyor.
Aynı evde büyüyen bir çocuk, herkese aynı şekilde açılmaz. Kimi zaman anneye değil babaya, kimi zaman ebeveyne değil başka birine yönelir. Bu durum çoğu zaman “kime daha düşkün?” diye yorumlansa da tablo daha farklıdır.
Çocuklar en çok sevdiklerine değil, kendilerini en az savunmak zorunda hissettikleri kişiye açılır. Bu nedenle belirleyici olan yakınlık değil, çocuğun o kişinin yanında ne kadar rahat olabildiğidir.
ÇOCUK KİŞİYİ DEĞİL HİSSETTİRDİĞİNİ SEÇİYOR
Çocuk için güvenli alan bir rol değil, tekrar eden bir duygudur. Dinlenildiğini hissettiği, sözünün kesilmediği ve yargılanmadığı yerde çocuk kendini açar. Aynı evde iki ebeveyn olabilir ama çocuk için tek bir “rahat alan” oluşur. Çünkü çocuk kim olduğunuzu değil, yanında nasıl hissettiğini hatırlar.
AYNI EVDE HERKES AYNI ETKİYİ BIRAKMAZ
Ebeveynin ne söylediğinden çok, nasıl hissettirdiği kalır. Sürekli eleştiren, hızlı tepki veren ya da duyguyu küçümseyen yaklaşım çocukta geri çekilme yaratır. Sakin, tutarlı ve alan tanıyan iletişim ise çocuğu kendiliğinden yaklaştırır. Çocuk susmaz; sadece kendini güvende hissetmediği yerde açılmayı bırakır.
ÇOCUKLAR GÜVEN HİSSETTİĞİ YERE YÖNELİR
Çocuklar duygularını paylaşırken görünmeyen bir sınır çizer. Nerede anlaşılacağını hissederse oraya yönelir, nerede sorgulanacağını hissederse geri durur. Sert tepki ihtimali olan yerde kelimeler azalır. Güven gördüğü yerde ise anlatım kendiliğinden derinleşir.
İÇİNE KAPANIK DEĞİL SEÇİCİ OLABİLİR
“İçine kapanık” olarak tanımlanan birçok çocuk, aslında anlatacak çok şeye sahiptir. Sadece herkese anlatmaz. Güvenli bağ kurduğu kişilerin yanında daha açık, daha rahat ve daha doğaldır. Mesele konuşmaması değil, kimin yanında kendini açabildiğidir.
GÜVEN KÜÇÜK ANLARIN TEKRARIYLA KURULUR
Çocuk için güven tek bir doğru davranışla oluşmaz. Her ağladığında susturulmaması, her anlatışında bölünmemesi, hata yaptığında hemen yargılanmaması… Bu küçük anlar birikir ve çocuğun zihninde net bir alan oluşturur: “Burada kendim olabilirim.”
EVDEKİ DUYGUSAL DENGE SESSİZCE ŞEKİLLENİYOR
Çocukların kime açıldığı, evdeki duygusal dengeyi fark edilmeden belirler. Bu denge sözle değil, hisle kurulur. Aynı evde herkes konuşabilir ama herkes aynı şekilde dinlemez. Çocuk, kendini anlatabileceği yeri değil; kendini saklamak zorunda kalmadığı yeri seçer.
Kaynak: Ensonhaber Haber Merkezi
